Σημαντική Ανάρτηση

Όσο κι αν δε με πολυπείθει για τα οικονομικά, οφείλω να πω ότι με το παρακάτω πόστ ο κύριος Καζάκης ανέβηκε πάρα πολύ στα μάτια μου. Πήρε πόντους βέβαια και πιο πριν, όταν διέκρινε που το πήγαιναν οι Σπίθες και διαχώρισε τη θέση του, αλλά αυτή η ανάρτηση ήταν για μένα το δέκα το καλό.

Αντιγράφω και λινκάρω το πρωτότυπο με τα σέβη μου. Οι επισημάνσεις δικές μου. Σχόλια και διαφωνίες σε παρενθέσεις.

[…]Ο λαός δεν είναι μια φανταστική έννοια, αλλά μια σύνθετη ιστορική διαδικασία (θα προτιμούσα τον όρο «σύστημα», με την έννοια της οντότητας που περιλαμβάνει τους υλικούς φορείς-άτομα, την οργάνωσή τους και τον τρόπο λειτουργίας τους, αλλά κι έτσι δεν υπάρχει πολύ μεγάλο πρόβλημα) που κάνει την εμφάνισή της για πρώτη φορά — ακόμη και στην γραπτή αποτύπωση των γεγονότων — στις πρώτες μεγάλες επαναστάσεις του 18ου αιώνα. Η ανάδειξη του λαού προϋποθέτει την διάλυση της τοπικής αυτάρκειας, την υπέρβαση της φυλετικής, ή της στενής εθνοτικής καταγωγής και την συγκρότηση μιας νέας κοινωνικοπολιτικής ενότητας, ενός ενιαίου κοινωνικοπολιτικού συνόλου που διεκδικεί την κυριαρχία (αυτοδιάθεση και αυτοκαθορισμός, μάλλον) από τον τύραννο.
Ο λαός εμφανίζεται ως ανεξάρτητο υποκείμενο της ιστορίας από την στιγμή που σπάει τα δεσμά της απολυταρχίας, η οποία στηρίζεται στην παραδοχή ότι ο λαός και το έθνος δεν μπορούν να εκφράζονται από μόνοι τους παρά μόνο μέσα από την βούληση της υπέρτατης εξουσίας, κοσμικής και υπερκοσμικήςΝα από που μας έρχεται η νεόκοπη θεωρεία των ελίτ. Ο λαός και το έθνος υπάρχουν, υφίστανται μόνο όσο υπάρχει και τους εκφράζει συγκεντρωτικά η απολυταρχία. Όσο κυριαρχεί ιστορικά η απολυταρχία, όσο επιβάλλονται οι κοινωνικοπολιτικές ελίτ, οι άρχοντες, οι δικτάτορες και οι παρά φύση ηγέτες, ναι, τότε δεν υπάρχει λαός, δεν μπορεί να υπάρξει λαός. Υπάρχει μόνο με το νόημα που έδινε ο Χίτλερ στην έννοια Volk, δηλαδή ενός απόλυτα υποτακτικού πλήθους υπεξουσίων, ή υπηκόων, που για να εκφραστεί μπορεί να το κάνει μόνο μέσα από επιφανείς ηγέτες ή ελίτ, που λειτουργούν σαν «πατερούληδες» έξω, πέρα και πάνω από την μάζα (Αμήν, Αθηνά μου, επιτέλους, κάποιος το’πε!).
Ο λαός εμφανίζεται στο προσκήνιο της ιστορίας όταν για πρώτη φορά διακυρρήσει με την πράξη του και με το αίμα του ότι το έθνος είναι αυτός ο ίδιος, ότι δεν αναγνωρίζει κανέναν πάνω από αυτόν και επομένως δεν αναγνωρίζει κανενός είδους εξουσία που δεν πηγάζει από την θέλησή του και δεν ασκείται προς όφελός του. Κι επομένως δεν χρειάζεται κανέναν υπεράνω αυτού για να εκφράζεται, ή για να υπάρχει. Αντίθετα είναι αυτός που καθορίζει την συγκρότηση του κράτους και της επικράτειας. Αυτός είναι ο «αυτοκράτωρ λαός» όπως έλεγε ο Ρήγας. Δεν είναι τυχαίο ότι το Σύνταγμα (σαν επίσημος εκφραστής της λαϊκής βούλησης, καθώς καταστατικοί χάρτες υπήρχαν και πιο πριν) εμφανίζεται αυτήν ακριβώς την εποχή.
Το γεγονός ότι η σύγκρουση με την τυραννία καθορίζει την πρώτη ιστορική ενότητα του λαού, αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι ο λαός είναι ενιαίος και με ενιαία θέληση, όπως λανθασμένα εκτιμούσε ο Ρουσώ(ναι!). Μέσα στα πλαίσιά του συγκρούονται, ανειρήνευτα τις περισσότερες φορές, κοινωνικά στρώματα και τάξεις από την πρώτη κιόλας στιγμή. Η ενότητα του λαού μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από την αναμέτρηση των διαφορετικών κοινωνικών δυνάμεων που τον απαρτίζουν με την εξουσία και τα συμφέροντα που κάθε φορά υπερασπίζει. Γι’ αυτό και κανένας θεσμός, όσο αντιπροσωπευτικός κι αν είναι, δεν μπορεί να αντικαταστήσει την λαϊκή κυριαρχία, η οποία εκφράζεται απολύτως ελεύθερα και πρωταρχικά πρώτα και κύρια μέσα από την κατοχύρωση στην πράξη του δικαιώματος του συνεταιρίζεσθαι και του συνέρχεσθαι για κάθε επιμέρους κοινωνικό στρώμα και τάξη του λαού.(ναι!)
Στο εσωτερικό του λαού διεξάγεται μια ασίγαστη πάλη που μόνο προσωρινά και υπό συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες διακόπτεται από ευρείες συμμαχίες. Μόνο και μόνο για να ανατραπούν στην αμέσως επόμενη στροφή των εξελίξεων. Οι συγκρούσεις αυτές έχουν αναγκαστικά στο επίκεντρό τους το ποια τάξη ή στρώμα θα βάλει την σφραγίδα των συμφερόντων του στην ενότητα του λαού. Ποια δηλαδή κοινωνικοταξικά συμφέροντα θα επικρατήσουν και θα εμφανιστούν με καθολική ισχύ ως συμφέρον όλου του λαού και του έθνους. Και οι συγκρούσεις αυτές, όπως όλες οι συγκρούσεις που γέννιουνται από τα κατάβαθα της κοινωνίας, εκφράζονται πρώτα και κύρια ως συγκρούσεις ιδεολογικές, ως συγκρούσεις οργανώσεων, κομμάτων και κινημάτων που επιδιώκουν να εκφράσουν την λαϊκή ενότητα.
Όμως καμιά ομάδα, καμιά οργάνωση, κανένα κόμμα, ή κίνημα που διεκδικούσε την καθεστωτική ανατροπή δεν κέρδισε έστω προσωρινά την εξουσία, χωρίς να έχει εκφράσει άμεσα και πρακτικά την μεγάλη πλειονότητα του λαού, ή έστω δεν είχε κερδίσει την έμπρακτη συμπάθειά της. Κανένας συνωμότης δεν κατάχτησε ποτέ την εξουσία χωρίς να έχει κερδίσει επάξια και έμπρακτα την ηγεμονία του λαού. Οι μόνοι συνωμότες που κέρδισαν στην ιστορία την εξουσία χωρίς τον λαό, είναι μόνο εκείνοι όπου η ίδια η εξουσία τους παραδόθηκε. Όπως έγινε στην περίπτωση του ναζιστικού κόμματος, που, ενώ προσπάθησε, δεν τα κατάφερε τελικά από μόνο του να αποκτήσει ρίζες μέσα στον Γερμανικό λαό, γι’ αυτό και όταν ήρθε η ώρα να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα για τα οποία ιδρύθηκε — δηλαδή τα συμφέροντα της πιο αδίστακτης μερίδας της δικτατορίας των μονοπωλίων στην Γερμανία — η εξουσία του παραδόθηκε σε «ασημένια πιατέλα» από το επίσημο πολιτικό κατεστημένο.(Εδώ προσωπικά διαφωνώ λίγο, καθώς προηγήθηκε η ελιτιστική, αντιλαϊκή και αντεργατική διακυβέρνηση των σοσιαλδημοκρατών της Βαϊμάρης, η οποία έσπρωξε τα λαϊκά στρώματα της Γερμανίας έκοντα-άκοντα στην αγκαλιά των λαϊκιστών του Χίτλερ. Δύο ήταν οι εναλλακτικές για τους Γερμανούς εργάτες κι αγρότες, Ναζί ή κομμουνιστές, και με δεδομένο τον πόλεμο και την προκατάληψη ενάντια στους έξωθεν ελεγχόμενους κομμουνιστές, η λογική απάντηση ήταν, φαινομενικά, για έναν Γερμανό οι Ναζί. Δυστυχώς. Αυτό ας γίνει μάθημα στην κομ-ιλ-φώ αριστερά της Ελλάδας, η οποία από τη μία τρέμει -ορθώς- τον Σαμαρά και το Δίκτυο 21 του, αλλά από την άλλη ρίχνει ροχάλες στο λαό και συμμαχεί με την ελητεία του «Φιλελευθερισμού» και της ελεύθερης αγοράς.) 
Γι’ αυτό και είναι τουλάχιστον ηλίθιο — για να εκφραστώ ευγενικά — να ταυτίζεται ο ναζισμός ως «συνωμοτική οργάνωση» με τους καρμπονάρους, του γιακωβίνους και τους μπολσεβίκους(ναι!). Όσο για την προσπάθεια να ταυτιστεί η έννοια λαός, προλεταριάτο, εργατική τάξη με την «άρια φυλή», το θεωρώ κακόγουστο αστείο που μπορεί να στηρίζεται μόνο σε μια τρομαχτική άγνοια και επομένως το προσπερνώ δίχως σχόλια.
Το να διαφωνεί κανείς με την δράση μιας λαϊκής ή εργατικής επαναστατικής οργάνωσης, ή να έχει όποια άποψη θέλει για την ιστορική δράση της, είτε τα ιστορικά αποτελεσμάτα της δράσης της, δεν του επιτρέπει με τίποτα να είναι τόσο ανιστόρητος και τόσο εμπαθής ώστε να ταυτίζει ναζί, καρμπονάρους, γιακωβίνους και μπολσεβίκους. Για να μην ξεχνάμε: καρμπονάρικη οργάνωση ήταν και η Φιλική Εταιρεία. Εκτός κι αν θεωρεί κανείς ότι και αυτή ήταν μια ακόμη πρώιμη ιστορική εκδοχή του ναζισμού.
[…]
Το να θεωρεί κάποιος ότι οι μεγάλες επαναστάσεις δεν ήταν τίποτε άλλο παρά πραξικοπήματα σκοτεινών συνωμοτών, φοβάμαι ότι έχει μάθει(;) την ιστορία των μεγάλων λαϊκών και κοινωνικών κινημάτων μέσα από τα αστυνομικά δελτία της εποχής, τα έκτακτα στρατοδικεία, ή ακόμη χειρότερα από τους ξεπεσμένους αριστοκράτες, οι οποίοι κάθε φορά που άκουγαν για λαό ένιωθαν ρίγη τρόμου γιατί έφερναν στην μνήμη τους την τρομερή εικόνα των «ξεβράκωτων» της μεγάλης Γαλλικής επανάστασης που έλυσαν τις διαφορές τους με την πιο παρασιτική τάξη της ιστορίας — πριν εμφανιστούν και κυριαρχήσουν οι τραπεζίτες, οι χρηματιστές και οι ποικίλοι κανάγιες των χρηματαγορών — πάνω στην γκιλοτίνα.
Χωρίς αυτές τις λαϊκές επαναστάσεις, χωρίς τον ίδιο τον λαό δεν μπορεί να υπάρξει ούτε καν ως ιδέα η δημοκρατία. Ακόμη και με την ήττα του ο λαός μπόρεσε να κερδίσει δικαιώματα και κατακτήσεις που χωρίς αυτές δεν θα μπορούσε να υπάρξει ούτε καν αυτή η άθλια και επίπλαστη κοινοβουλευτική δημοκρατία του αποκαλούμενου «δυτικού κόσμου». Για όσο της επιτρέπουν να υπάρχει ακόμη οι σύγχρονοι αριστοκράτες του χρήματος που ακούν «λαός» και τους πιάνει σύγκρυο, όπως ακριβώς συνέβαινε και με τους παλιούς αριστοκράτες της βελάδας.
Προσωπικά δεν μπορώ να μιλήσω εκ μέρους των αναγνωστών μου, ούτε είναι σωστό κάτι τέτοιο. Ούτε βέβαια τιμά τον οποιοδήποτε να θεωρεί τον εαυτό του «απαιτητικό» και κάθε άλλον που δεν διακατέχεται από δικά του σύνδρομα και τις ιδεοληψίες να τον αντιμετωπίζει ως παρακατιανό. Είναι κι αυτό ένα ακόμη σύμπτωμα των ελίτ. Οι θεωρητικοί των ελίτ, πάντα κρυφίως και υποσυνειδήτως, βλεπουν τους εαυτούς τους στην θέση της επιλεκτικης μικρής ομάδας που έχει ταχθεί από την ιστορία, ή το κισμέτ, να μας διαφεντεύει όλους εμάς τους ασήμαντους και ελάχιστα «απαιτιτικούς» αναγνώστες.

Και πάλι τα σέβη μου, κύριε Καζάκη.

Advertisements

3 Σχόλια to “Σημαντική Ανάρτηση”

  1. Για κάτι τέτοια κι εγώ εκτιμώ πολύ τον Καζάκη. Δεν θα ξεχάσω και τη σύντομη συζήτησή μας στο τραίνο, κάποτε… σε καιρούς που κανένας δεν τον ήξερε στα κανάλια. (Δυστυχώς δεν τα ξανείπαμε από τότε).

    Ατόφιος και ειλικρινής άνθρωπος είναι, τετράγωνος στη λογική και με γερές βάσεις σε τέτοια θέματα δημοκρατίας.

    Στα οικονομικά επίσης… υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια που πολλοί ξεχνάνε. Ο Καζάκης προτείνει πολλά πράματα, αλλά τονίζει ότι αν ΔΕΝ γίνουν όλα αυτά ΜΑΖΙ, δεν θα πετύχει τίποτε. Δηλαδή δεν θα πετύχει μια «στραβή» επάνοδος στη δραχμή, χρειάζεται ΚΑΙ εθνικοποίηση τραπεζών ΚΑΙ ενίσχυση των ασθενέστερων τάξεων (για να αντέξουν την υποτίμηση που θα γίνει), και πολλά άλλα. Αν γίνει μόνο το ένα, δεν θα πετύχει.

    ___________
    Ενα δωράκι τώρα (αν δεν το είδες από ήδη)…
    http://syllogos1.wordpress.com/
    (το μπλογκ των εργαζόμενων της ΕΛΣΤΑΤ, που έχει ιδρυθεί εδώ και μήνες…) με χιονοστιβάδα σημαντικών βίντεο που τα κατέβασα όλα και τα επεξεργάζομαι.,

    • That Crazed Alien penguin Says:

      Η ιστορία της ΕΛΣΤΑΤ έχει πολλά επίπεδα. Πέραν της αποκάλυψης των μαγειρεμάτων -λίγο πολύ αναμενόμενα- υπάρχει και κάτι πολύ σημαντικό και ανησυχητικό από άποψη κοινωνιολογική και άποψη εσωτερικών συμμαχιών.
      Κατα τα άλλα ελπίζω ν’ αφήσουν το ΕΠΑΜ να βγάλει ψηφοδέλτιο στις ερχόμενες εκλογές.

      • Επανέρχομαι, μετά από… έξη μήνες σ’ αυτό το ποστ, γιατί το έψαχνα, να το δώσω και σε ένα φίλο.

        Σαν επιβεβαίωση όσων λέγαμε τότε, σήμερα έμαθα ότι ο Καζάκης μίλησε σε δημόσια εκδήλωση ΜΑΖΙ με τη Γεωργαντά κάπου στην Αλεξανδρούπολη, το περασμένο Σάββατο. Δεν είναι η πρώτη φορά, και η Γεωργαντά φαίνεται πως προσχώρησε στο κίνημά του.

        Στο διάστημα που πέρασε από τότε, έφαγε μπόλικη λάσπη ο Καζάκης, τσακώθηκε με το ΚΚΕ, κλπ.

        Επειδή είσαι άριστο λαγωνικό… λαθών μη διστάσεις να πεις τη δική σου κριτική άποψη και νέες εκτιμήσεις για τον ίδιο και το ΕΠΑΜ.

        Πάντως… εμείς ξεδιαλύναμε τόνους λάσπης περί δήθεν συμπόρευσής του με τη Χρυσή Αυγή, κλπ.

        (αλλά δεν είμαι μέλος του ΕΠΑΜ μέχρι τώρα. Σε τέτοια θέματα… δεν βιάζομαι γιατί… μια φορά βιάστηκα και σκόνταψα)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: