…Κατά τα άλλα φταίνε οι «κακοί συνδικαλιστές»…

…ο λαός (και ουχί το ΛάΟΣ), ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ιλλουμινάτοι (σας έχω κατιτίς και γι’αυτούς στο μέλλον), η δραχμη, οι Metallica και η παγκόσμιος λεσβιακή συνωμοσία αλλά ποτέ οι επιχειρηματίες και ποτέ το παντοδύναμο, πάνσοφο και πανάγαθο αόρατο χέρι της αγοράς.

 

Ας μην ξεχάσουμε και το ιδεολογικό και επιχειρηματικό DNA όλων αυτών των «επιχειρηματιών». Δεν θα εκπλησσόμουν αν οι περισσότεροι ήταν απόγονοι δοσιλόγων (όχι, δεν υποτάσσομαι  στον μπαμπινιωτισμό, θα το γράφω «δΟσιλόγων», όπως το έμαθα), ρουφιάνων και ταγματαλητών, οι οποίοι δημιούργησαν «επιχειρήσεις»-μαϊμούδες για ν’αρπάξουν τα κοψίδια του σχεδίου Μάρσαλ, να βοηθήσουν τα σχέδια ξεπλύματος ή διαρπαγής χρήματος ελλήνων της αλλοδαπής (*γκούχ*μπρούκληδων*γκουχ*) ή να ξεκοκκαλίσουν κονδύλια της τότε ΕΟΚ. Υπήρξε τρομερή κοινωνική μηχανική και αρνητική ευγονική -ηθελημένη και αθέλητη- εκ μέρους ΟΛΩΝ των μετεμφυλιακών καθεστώτων με υπόρρητο -ίσως όχι συνειδητό- σκοπό την εξόντωση κάθε ανεξάρτητης σκέψης και τη δημιουργία μιας χώρας αποτελούμενης από μια παθολογική ελίτ ηγούμενη μιας πλειοψηφίας άβουλων, φοβισμένων και υποταγμένων αναλωσίμων κτηνών. Φοβάμαι ότι είναι πάρα πολύ κοντά στο να πετύχουν το σκοπό τους, ειδικά τώρα που οι όμοιοί τους, οι ψυχανώμαλοι της αγοράς, λύνουν και δένουν στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

 

Advertisements

7 Σχόλια to “…Κατά τα άλλα φταίνε οι «κακοί συνδικαλιστές»…”

  1. Δεν αντέχονται οι Ταλιμπάν οποιασδήποτε θρησκείας…

    Αφιερωμένο!

  2. That Crazed Alien penguin Says:

    Αυτή είναι occupied έτσι κι αλλιώς… 😉
    Και μακάρι να ήταν Ταλιμπάν, τουλάχιστον μια ιδεολογία θα την κρατούσαν καθαρή.
    Είναι απλώς αυταρχίδια του στυλ «η αμοιβή της αρχοντοκωλάρας μου χτες κι άσε το μαλάκα να καθαρίσει αύριο». Μηδέν περίσκεψη για τις μακροπρόθεσμες συνέπειες των ενεργειών μας, μηδέν ενσυναίσθηση.
    Δυστυχώς (είτε γι’αυτούς είτε για μας, κι ελπίζω για μας) ο κόσμος παραμίκρυνε και δεν υπάρχουν Αμερικές.
    Ανταρκτικές ίσως… 😉

  3. Φτούρισε πολύ το σταράτο άρθρο του αιρετικού…
    Αλλά και το συμπλήρωμά του εδώ.

    Εγώ θα ευχαριστήσω επίσης που μου λύθηκε μια απορία, εκείνο το… κωλο-ωμέγα στο «δωσίλογος» ΠΟΙΟΣ… μπαμπουίνος το επινόησε!

    χαχαχα… από τώρα και στο εξής, με όμικρον κι εγώ.

  4. (μικρή πονηρολογικού τύπου ανάλυση)

    Ο Β.Ραφαηλίδης αναφέρει ότι μετά τον Β’Παγκόσμιο Πόλεμο, η γεωργική και βιομηχανική παραγωγή ήταν μικρό κλάσμα της προπολεμικής και δεν ανέκαμψε πλήρως. Σαν αγαθιάρα ρώτησα γιατί δεν ανέκαμψαν πλήρως (και καλύτερα) σε συνθήκες πράσινης επανάστασης, τεχνολογικής επανάστασης, φθηνού σχετικά πετρελαίου και σχεδίου Μάρσαλ;
    Για τη γεωργία και λόγω της καταγωγής μου είχα μια απάντηση: Ο Εμφύλιος και ο εκτοπισμός των «συνοδοιπόρων» αγροτών! Δεδομένου ότι κατά κανόνα οι πλέον ικανοί κι ευφυείς αγρότες θα ακολουθούσαν το ΕΑΜ, αυτοί θα ήταν κι εκείνοι που θα εκτοπιζόντουσαν από τα χωριά. Ποιοί θα έμεναν στα χωριά και τα κτήματα κατά κανόνα; Οι πιό αδύναμοι στο χαρακτήρα και οι λιγότερο έντιμοι (κατά κανόνα και λιγότερο ικανοί). Αδυνάτισε έτσι -ακόμα και γενετικά- ο ελληνικός αγροτικός κόσμος.
    Για τη βιομηχανία ήταν πιο δύσκολα τα πράγματα, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι ένας «αριστερός» ήταν εξαιρετικά δύσκολο να αποκτήσει την εκπαίδευση και την πείρα που χρειαζόταν για να γίνει κάτι παραπάνω από ανειδίκευτος εργάτης ή βιοτέχνης. Ακόμαι κι αν κατάφερνε να δημιουργήσει, με χίλια εμπόδια, μια βιοτεχνία ή βιομηχανία θα ήταν αδύνατο να έχει την υποστήριξη του κράτους, δεδομένου ότι τότε όλες οι τράπεζες ήταν είτε κρατικές είτε «εθνικοφρόνων συμφερόντων». Ένας «αριστερός» που ήθελε καλές προοπτικές για τον εαυτό του θα έπρεπε να στραφεί στην (εκ των πραγμάτων περιορισμένη σε παραγωγικές δυνατότητες) αυτοαπασχόληση. Υποψιάζομαι κιόλας ότι τα μεγάλα ποσοστά αυτοαπασχόλησης στη χώρα έχουν τη ρίζα τους στον εμφύλιο.
    Την ίδια στιγμή ο παραγωγικός τομέας έπεσε στα χέρια ευνοουμένων χρυσοκάνθαρων απατεώνων οι οποίοι «ανοίγανε» εργοστάσια με μόνο σκοπό την απομύζηση και υπεξαίρεση δανείων και βοηθημάτων (ειδικά στην Καραμανλική περίοδο και επι χούντας είχε γίνει το έλα να δεις με σκάνδαλα).
    Υποψιάζομαι ότι οι βιομήχανοι της Ελλάδας δεν είναι στην πλειοψηφία τους τίποτε άλλο από ψυχοπαθητικούς απατεώνες, οι οποίοι αντί να έχουν σκοπό τη δημιουργία ενός ευπώλητου προϊόντος (όπως π.χ. ο Στηβ Τζομπς – μεγάλη λέρα, αλλά του αναγνωρίζω ότι γούσταρε πραγματικά τα προϊόντα του) έχουν σκοπό την αρπαγή απ’όπου βρούνε. Μια τέτοιου είδους «βιομηχανία» εξαρτάται απ’ότι καταλαβαίνω από την ύπαρξη πόρων προς αρπαγή (κονδύλια της ΕΕ, δάνεια, σχέδια Μάρσαλ και άλλες αηδίες). Στην ανάγκη θα βολευτούν και σαν παντρόνες στις νέες, βορειοευρωπαϊκές μακιλαδόρες.

    • Ο Αιρετικός Says:

      Μελέτησα ξανά αυτό σου το σχόλιο και νομίζω ότι αξίζει να το κάνεις κανονικό άρθρο. Σε ό,τι αφορά τους βιομηχάνους τώρα, η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ενδείξεις ότι η «παλιά γενιά» (αυτή που κατέληξε τελικά από παραγωγική να γίνει εισαγωγική – π.χ. Σαρακάκης) έκανε κάτι για να υπερασπιστεί την παραγωγική της δραστηριότητα και το δικαίωμα της χώρας να έχει παραγωγή και τεχνογνωσία. Για τη «νέα γενιά», μου φαίνεται ότι οι περισσότεροι είναι έμποροι παρά παραγωγοί.

      Υπάρχουν όμως κάποιοι «τρελοί Γαλάτες». Π.χ. οι κατασκευαστές ηχείων Roister και Analysis. Η μεν Roister επιμένει να κατασκευάζει τα ηχεία της στην Αθήνα, η δε Analysis (της οποίας τα δίπολα ανταγωνίζονται με αξιώσεις τα Magnepan), όχι απλά παράγει τα ηχεία της στην Ελλάδα, αλλά εξάγει μεγάλο μέρος της παραγωγής της στις ΗΠΑ. Σε αντίθεση με την Crystal Audio που εδώ και πολλά χρόνια μετέφερε όλη της την παραγωγή στην Κίνα και υπερηφανεύεται γι’αυτό.

      • Χαίρομαι που ακούω ότι υπάρχουν κάποιοι κατασκευαστές που προσπαθούν, κι από ότι έχω ακούσει γίνονται και άλλες προσπάθειες. Λυπάμαι που δεν το άκουσα νωρίτερα. Υποθέτω πάντως ότι είναι περιπτώσεις niche προϊόντων ποιότητας από ωραίους τρελούς. Ένα σοβαρό αναπτυξιακό επιτελείο θα τους έσπρωχνε με χίλια.
        Δε λείπουν ούτε οι ιδέες, ούτε οι τρελοί, ούτε η δημιουργικότητα. Δυστυχώς δε λείπει ούτε η μαλακία…
        Όσο για το σχόλιο, μου βάζεις ιδέες. 🙂

  5. Ο Αιρετικός Says:

    Καλησπέρα φίλη Πιγκουίνα. Ευχαριστώ πολύ για την αναδημοσίευση. Όταν οι άνθρωποι που εκλέγονται για να εκπροσωπήσουν τον επιχειρηματικό κόσμο (που θα έπρεπε, βάσει του σχετικού common wisdom ή, όπως όλα δείχνουν τελικά, common myth, να είναι προσγειωμένοι στην πραγματικότητα) βγαίνουν και υπερασπίζονται τόσο βλακώδεις και αντιεπιχειρηματικές πολιτικές, αντιλαμβάνεται κανείς ότι το «επιχειρηματικό δαιμόνιο του Έλληνα» είναι ένας μύθος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: